سریالی تو فیلیمو نگاه می‌کردم. زبانش انگلیسی بود همراه با زیرنویس فارسی. پسره به دوستش می‌گفت "I want to ask her to a date". زیرنویس نوشته بود "می‌خوام حلقه نامزدی براش بخرم". یه جای دیگه دختره می‌گفت "We kissed each other" و زیرنویس شد "ما صمیمی شدیم باهم". خنده‌دار بود برام. اینکه جلوی چشمم معنی کلمات رو عوض می‌کردن. نه تنها معنی بلکه محتوا. بیشتر فکر کردم. این سوال به ذهنم رسید که نکنه شرح حال ما، شرایط زندگی، اتفاقات مختلف که جلوی چشم‌مون افتاده رو تو تاریخ یه چیز دیگه زیرنویس کنن؟

هر چی سنم بالاتر میره، بیشتر متوجه میشم که چقدر والدین بودن سخته. با اینکه همیشه دوست داشتم بچه داشته باشم ولی الان، از ته دلم خوشحالم که پدر هیچ بچه‌ای نیستم. 

میشه گفت جزو معدود بهونه‌هام برا ادامه دادن، دوستامن. مثلا اون لحظه‌ای که بهم زنگ میزنن و من، بدون سلام گفتن میگم "زنگ نزن میاااام میاااام" و 

دارم رو یه چیز جدید کار می‌کنم. یه سایت برای آنلاین بازی کردن با دوستامون. بازی‌هایی که فعلا نوشتم اینان : xo - شطرنج - spy fall

همزمان هم دارم رو 3 تا بازی جدید هم کار می‌کنم: تخته (پیاده سازی قوانینش سخته واقعا. نمی‌دونم اصلا بشه یا نشه) - کهربا یا  splendor - منچ

بازی دیگه‌ چی پیشنهاد می‌کنین؟

+ به دو سه نفر نیاز دارم که بازی‌هارو تست کنن و اگه ایرادی داشتن بهم بگن. 

اکستنشن کروم درست کردم! اسمشو گذاشتم Hedera. قبلا آرزو داشتم یه اکستنشن بنویسم و ابزارهایی که نیاز دارمو بذارم اونجا. این اتفاق افتاد بالاخره.

از پیشرفت هوش مصنوعی هم خوشحالم هم ناراحت. خوشحال از این بایت که انجام بعضی کارارو راحت کرده. کمک می‌کنه. از این بابت ناراحتم که میتونه جای افراد رو بگیره. و از اون بدتر، ترکیبش با نورالینک نگرانم می‌کنه. فک کن هوش مصنوعی تو مغز ما باشه. اولش شاید جالب دیده بشه ولی بعدش فکر نکنم. هم شبیه به هم میشن. همه یه جور فکر می‌کنن. همه در یه حد باهوشن. خلاقیت از بین میره. همه تبدیل میشن به ربات.

اومدم اتاق و پرسیدم "حالت چطوره مامان؟" گفت "خوبم". 5 ثانیه بعد، درست 5 ثانیه بعد گفت "یه حالی‌ام از ما بپرسی بد نیست"

unpopular opinion:

من بی‌عدالتی تو این جهان نمی‌بینم.

بطور عجیبی هرکی رو می‌شناسم حالش بده. قسمت عجیبش اینجاست که انگار کسی حواسش نیست یه نفرم از ته دل حالش خوب نیست.

ای رامین!

ای خودم!

من می‌دونم تو چیارو رد کردی و به اینجا رسیدی. من از همه بهتر می‌دونم. راه طولانی‌ای بود. هر چقدر هم حس کردی عقبی یا کمی، یادت بنداز گذشته رو

چرا بعضی از آدما (چه آقا، چه خانم) وقتی از همسرشون راضی هستن میگن "تو بهترین شوهر/زن دنیایی" ولی وقتی ازشون دلخورن میگن "همه مردا/زنا فلان رفتار بد رو دارن"؟ چرا وقتی یه رفتار بده، اون رو به کل جنسبت تعمیم میدیم ولی وقتی خوبه تعمیمش نمیدیم به کل؟ جالبش اینجاست که این قضیه در مورد جنس مقابله. برا هم‌جنس گفته نمیشه. وقتی یه مرد سر یه مرد دیگه کلاه می‌ذاره، نمیگن همه مردا کلاه‌بردارن. یا اگه خانمی به یه خانم دیگه دروغ بگه، نمیگن همه زنا دروغگوند.

در راستای چیزایی که از خواهر خوبم، نگار، یاد گرفتم باید بگم یه سری تکنیک تو چت کردن که خیلی کمکم کردن. مثلا

1. هر لحظه وسط چت کاری برامون پیش بیاد، همون لحظه میگیم "من برم" و طرف مقابل رو وسط حرف نزدن نمی‌کاریم. غیب نمیشیم.

2. اگه وویس بدم و خسته باشه، می‌نویسه "می‌تونم بعدا گوش کنم؟" خیلی تکنیک خوبیه. می‌فهمم خسته‌ست. دیگه فکر نمی‌کنم عه سین رده ولی چرا گوش نداده؟ نکنه مزاحمم؟ نکنه خودشو داره می‌گیره؟ و هزار تا فکر اشنباه دیگه. همون لحظه اول می‌فهمم ماجرا چیه.

3. اعلام وضعیت روحی و جسمی. مثلا نگار اول چت می‌نویسه من داغون و عصبانی هستم. این باعث میشه من حالت روحیشو بفهمم. عین وضعیتی که تو واقعیت ببینمش تشخیص میدم که حالش خوب نیست.

4. وقتی یه وویس طولانی بده، بلافاصله بعدش بصورت نوشته میگه که در مورد فلان موضوعه و اورژانسی نیست تا منم در جریان باشم که منتظر چی باشم.

5. موضوعات جدی شامل اختلاف عقیده یا سوتفاهم‌ها 90 درصد به بالا بصورت تلفنی انجام میشه. نه بصورت چت. تو تلفن 5 دیقه‌ای حل میشه ولی تو چت حداقل نیم ساعت! اونم اگه کامل بتونیم حرفامونو بزنیم.

6. تو ساعاتی که می‌دونیم طرف مقابل سرکاره، پیام نمیدیم.

خواهر خوبم، نگار، چیزهای زیادی بهم یاد داده. یکی از مهم‌تریناش اینه که یاد گرفتم به بقیه بگم دوست‌شون دارم. علاقه‌ام رو به زبون بیارم. نگران نباشم از اینکه طرف مقابل (خواه پسر خواه دختر) چه فکری می‌کنه. وقتی از ته قلب باشه، هیچ مشکلی پیش نمیاد که هیچ، روابط بهتری هم ساخته میشه.